هر گونه مداخله و اقدام محدود در بافتهای فرسوده شهری ، به دلیل خصوصیات خاص اقتصادی ، اجتماعی ، کالبدی این پهنهها، دقت و ظرافت خاص خود را میطلبد.
ظرفیت سنجی قطعات و اولویت بندی پهنه ها برای نوسازی مهم است.
معیار های ظرفیت سنجی و پهنه بندی شامل کاربری زمین، دانه بندی قطعات، عرض معابر، کیفیت ابنیه و مصالح بکار رفته در آنهاست.
شناخت و تعیین اولویت های نوسازی با بکارگیری مدل های کمی و استفاده از معیارهای کالبدی در مدیریت بهینه نوسازی بسیار ضروری است.
واحد های فرسوده، در سطح مورد نظر را در چهار اولویت، اولویت خیلی زیاد، زیاد، متوسط و کم، تقسیم بندی شوند .
موقعیت و پراکندگی قطعات با اولویت های 4 گانه مشخص شوند.
مجموع مساحت قطعات با اولویت های 4 گانه مشخص شوند.
تعداد سکنه در واحد های وضع موجود اولویت های 4 گانه مشخص شوند.
براساس این اطلاعات براورد های مورد نظر محاسبه گردد.
بطور مثال میخواهیم برای اولویت بسیار زیاد در موقعیت مورد نظر تصمیماتی بگیریم،
مثلا 10 قطعه مجموعا به مساحت 1000 متر مربع که در آنها 20 خانوار که 30 نفر میشوند.
اینک با این اطلاعات بر اساس امکانات و محدودیتهای بخشهای دولتی و خصوصی تصمیمات مدیریتی اتخاذ گردد.
برچسب:
نویسنده: یاسین اکبری